تأملی بر سخنرانی رئیس‌جمهور/ گاهی خداوند با زبان یک انسان، صدای یک ملت را جاری می‌کند

خسرو کنعانی، رئیس سازمان جهاددانشگاهی آذربایجان شرقی با نگارش یادداشتی اظهار کرد: گاهی یک سخنرانی، بیش از آنکه یک سخنرانی باشد، یک امتحان الهی برای یک انسان و یک فرصت برای یک ملت است.گاهی خداوند با زبان یک انسان، صدای یک ملت را جاری می‌کند.

متن یادداشت کنعانی به شرح زیر است:

" گاهی در زندگی انسان، لحظه‌هایی فرا می‌رسد که دیگر نمی‌توان همه‌چیز را با توانایی‌ها، تجربه‌ها و حتی شخصیت معمول یک فرد توضیح داد. انسانی که در یک جایگاه می‌ایستد، ممکن است همان انسان همیشگی باشد؛ با همان توانایی‌ها، نقاط قوت و ضعف و محدودیت‌ها.

سخنرانی دکتر پزشکیان در سازمان ملل، برای من بیش از آنکه صرفاً سخنرانی رئیس‌جمهور یک کشور باشد، تماشای چنین لحظه‌ای بود.

رئیس‌جمهور ایران در شرایطی در برابر نمایندگان کشورهای جهان ایستاد که سخن گفتن از ایران، از جنگ، از تحریم، از رنج مردم و از حق یک ملت، صرفاً یک سخنرانی سیاسی نبود؛ بلکه سخن گفتن در یکی از مهم‌ترین تریبون‌های جهان بود، در شرایطی که هر کلمه آن ۲۰ دقیقه می‌توانست بار سنگینی داشته باشد.

پزشکیان در این جایگاه از فشار، تحریم و جنگ سخن گفت، از ایستادگی ایران گفت و در عین حال بر امکان گفت‌وگو و دیپلماسی تأکید کرد.

در چنین جایگاهی، سخن گفتن از رهبری که به شهادت رسیده، از دانش‌آموزانی که قربانی جنگ شده‌اند و از مردمی که زیر بار جنگ، تحریم و سختی ایستاده‌اند، آن هم در قلب نهادی که بسیاری از تصمیم‌ها و فشارهای تحمیل‌شده بر این مردم از همان جهان سیاسی سرچشمه گرفته است، فقط صلابت در کلام نمی‌خواهد؛ شجاعت می‌خواهد؛ شجاعت ایستادن و گفتن رنج‌های یک ملت، درست در برابر کسانی که باید صدای آن رنج را بشنوند.

اما چیزی که بیش از محتوای سخنرانی برای من قابل تأمل بود، تغییر حال و هوای یک انسان در یک موقعیت خاص بود.

همان پزشکیانی که در برخی سخنرانی‌های گذشته، به دلیل نوع بیان یا گاهی ضعف در ارائه، مورد نقد رسانه‌ها و حتی مردم قرار گرفته بود، این بار با صلابتی متفاوت ظاهر شد؛ چنان‌که بسیاری از کسانی که شاید پیش از این منتقد او بودند، پس از سخنرانی از او تشکر کردند و برایش خداقوت گفتند.

شاید این اتفاق، یک پیام ساده و عمیق داشته باشد: گاهی فرد نیست که به تنهایی سخن می‌گوید؛ پشت سر او یک ملت ایستاده است.

در چنین لحظه‌ای شاید دیگر این سؤال مهم نباشد که آن فرد در گذشته چقدر خوب یا بد سخن گفته است. مهم این است که در آن لحظه، آیا توانسته است صدای مردمی باشد که پشت سر او ایستاده‌اند یا نه.

و اینجاست که من به یک حقیقت بزرگ‌تر فکر می‌کنم؛ اگر خداوند بخواهد بنده‌ای را در یک موقعیت سربلند کند، گاهی به او چیزی فراتر از توان معمولش می‌بخشد؛ به کلامش اثر می‌دهد، به دلش آرامش می‌دهد و به زبانش قدرتی می‌دهد که خودش نیز شاید انتظارش را نداشته باشد.

چه بسیار انسان‌هایی که در لحظه‌های عادی، معمولی به نظر می‌رسند؛ اما وقتی پای یک مسئولیت بزرگ، یک ملت، یک حقیقت یا یک آزمون تاریخی به میان می‌آید، ناگهان چنان می‌ایستند که آدم می‌فهمد همه توان انسان، همیشه در ظاهر و رفتار روزمره او قابل مشاهده نیست.

شاید بعضی از آدم‌ها برای لحظه‌ای خاص ساخته شده‌اند؛ لحظه‌ای که باید بایستند، باید سخن بگویند، باید نترسند و باید صدای کسانی باشند که خودشان امکان حضور در آن جایگاه را ندارند.

شاید به همین دلیل است که گاهی یک سخنرانی، بیش از آنکه یک سخنرانی باشد، یک امتحان الهی برای یک انسان و یک فرصت برای یک ملت است.

و شاید دعای خیر مردم، یکی از بزرگ‌ترین سرمایه‌هایی باشد که خداوند می‌تواند در سخت‌ترین لحظه‌ها به یک مسئول عطا کند.

اگر دکتر پزشکیان توانست با صلابتی متفاوت از جایگاه ایران سخن بگوید، فارغ از اینکه هرکس با سیاست‌ها و مواضع او چه میزان موافق یا مخالف باشد، می‌توان یک چیز را دید و به آن احترام گذاشت: در آن لحظه، او توانست احساس بخشی بزرگ از جامعه ایران را نمایندگی کند.

و شاید همین کافی باشد که امروز، به جای ماندن در دعواهای همیشگی سیاسی، یک «خداقوت» صمیمانه بگوییم.

پزشکیان در جایگاهی ایستاده بود که سخن گفتن از ایران در آن، ساده و معمولی نیست؛ در قلب یکی از مهم‌ترین نهادهای بین‌المللی جهان، آن هم در شرایطی که کشورش درگیر جنگ اقتصادی، فشار و تحریم است و مردمش هزینه‌های سنگین این سال‌ها را با گوشت و پوست خود لمس کرده‌اند.

مردمی که سفره‌شان کوچک‌تر شده است؛ مردمی که گرانی، تورم و فشار اقتصادی، زندگی روزمره‌شان را دشوار کرده است؛ مردمی که بسیاری از خانواده‌هایشان با نگرانی آینده فرزندانشان را دنبال می‌کنند و در سال‌های سخت، بار مشکلات را بر دوش کشیده‌اند.

این مردم شاید از بسیاری چیزها گله داشته باشند؛ شاید از عملکرد مسئولان انتقاد داشته باشند؛ شاید از شرایط اقتصادی خسته باشند. اما میان گلایه از مسئولان و تحقیر شدن یک ملت فاصله‌ای بسیار بزرگ وجود دارد.

یک ملت می‌تواند از وضعیت زندگی خود ناراضی باشد، اما نخواهد که عزتش معامله شود. می‌تواند از مشکلات اقتصادی خسته باشد، اما نخواهد که برای رهایی از مشکلات، سر فرود آورد. می‌تواند از مسئولان خود مطالبه‌گر باشد، اما در برابر دشمنی که کشورش را تهدید می‌کند، احساس کند که باید از کرامت و حق کشورش دفاع شود.

و شاید این یکی از عجیب‌ترین و در عین حال زیباترین ویژگی‌های مردم ایران باشد؛ مردمی که بسیار تحمل می‌کنند، اما تحقیر شدن را نمی‌پذیرند.

دیروز، وقتی رئیس‌جمهور ایران در چنین شرایطی با صلابت سخن گفت، شاید چیزی فراتر از کلمات او در ذهن و دل بسیاری از ایرانیان نشست. شاید مردم احساس کردند که در آن لحظه، یکی از خودشان در برابر جهان ایستاده است.

کسی که باید از طرف مردمی سخن می‌گفت که در خانه‌هایشان، در بازارها، در کارخانه‌ها، در بیمارستان‌ها و در زندگی روزمره، هزینه این فشارها را پرداخته‌اند. و شاید به همین دلیل بود که واکنش بسیاری از مردم، فارغ از گرایش‌ها و اختلاف‌نظرهای سیاسی، متفاوت شد.

چون گاهی مردم نمی‌خواهند مسئولشان را فقط در مقام یک مدیر یا سیاستمدار ببینند. گاهی می‌خواهند ببینند کسی که نام ایران را بر زبان می‌آورد، در لحظه سخت چگونه می‌ایستد.

شاید قدرشناسی واقعی از چنین مردمی این باشد که دردهایشان را ببینیم، صدای اعتراضشان را بشنویم و برای بهتر شدن زندگی‌شان تلاش کنیم؛ اما در عین حال فراموش نکنیم که این مردم، با همه رنج‌هایی که تحمل کرده‌اند، هنوز کرامت و عزت را سرمایه‌ای می‌دانند که نباید به بهای آسودگی کوتاه‌مدت فروخته شود.

انتهای پیام/

پایگاه خبری عصر هشترود 

رقیه فرج‌زاده 

https://e-rasaneh.ir/Certificate/97050